 |
|||
|
|
||
  |
|
De tranen van Emine Erdogan: Emine hanimin göz yaslari
dinsdag 13 januari 2009 De vrouw van de Turkse minister-president, first lady Emine, heeft in Istanbul een toespraak gehouden tijdens een bijeenkomst met zes landen uit het midden-Oosten. Hieronder de vertaling van een deel van die toespraak.
"... vooral over de pijn die de kinderen en vrouwen te lijden hebben schieten woorden tekort. De kinderen van Gaza, zoals de kinderen van de wereld en onze eigen kinderen, vragen om melk en brood en speelgoed om te spelen op de stoep en in de park. Vragen om te leren en willen naar school gaan. Helaas, jammer genoeg, in de parken waar zij spelen worden zij op hun fiets vermoord. Zij zoeken veiligheid op scholen maar ook daar worden zij vermoord. Zij verschuilen zich in de moskeen maar toch worden zij vermoord. Zij worden naar ziekenhuizen gebracht, maar ook daar kunnen zij niet ontkomen aan de moordmachines. Voor hen is de allerwarmste en veiligste plek de armen van hun moeder, hun eigen wieg, maar ook daar kunnen zij niet ontkomen aan de dood.
Zij kiezen zelf geen partij in dit gevecht. Zij kunnen niet begrijpen waarom de volwassenen met elkaar in gevecht zijn, elkaar bekogelen en raketten op elkaar afschieten? Terwijl wij hier aan het praten zijn, wordt een onschuldige vrouw, een kind een baby vermoord...
We moeten beseffen dat het doden van onschuldige kinderen het omvallen van de beschaving is. En het omvallen van beschaving betekent het laten vallen van de menselijkheid. Mensen die de waarde van de beschaving niet nastreven, kennen niet de menselijke waarde en kunnen niet spreken van menselijkheid. Het vermoorden van onschuldigen en kinderen kan nooit hun daad rechtvaardigen. Deze moorden zijn niet recht te spreken en zij zullen niet door het begaan van deze misdaden ongestraft blijven. Ik vertegenwoordig hier geen enkele partij of politieke visie. Ik spreek allereerst als een moeder en als een moeder wil ik mijn pijn vertalen.
Tijdens het spelen op straat en in de parken kunnen onze kinderen hun knie of elleboog verwonden. We voelen als moeder dan ook hun pijn. Daar in Gaza, wordt een kogel, een raket door het zware geweer afgevuurd, waardoor een onschuldige, een kind zijn arm of been kwijtraakt. Dan vraag ik mij af hoe een moeder die pijn kan verdragen? Die pijn van een kleine onschuldige baby in haar hart kan verwerken! Zou zij zeggen: wees niet bang mijn kind het gaat voorbij? Zou zij in plaats van een verband een stukje van haar rok afscheuren en eromheen binden?
Ik kan dat zelf niet opbrengen en de pijn van mijn hart niet goed met woorden beschrijven. Dit feit is niet alleen een vertaling van de leven van de kinderen. Het gaat ook niet alleen om de universele waarden van de mensen. Het gaat er ook vooral om, om met waardigheid een moeder te zijn. Beste moeders en gasten. In Gaza gaan niet alleen de onschuldige mensen, kinderen en moeders, dood. In Gaza gaan ook de beschaving en menselijke waardigheid dood."...
RSS-feed ^ top |
|
